خلاصه
اندازه گیری فقر در افغانستان به علت فقدان اطلاعات، بسیار مشکل است. تخمین قابل اطمینان و ردیابی شاخصهای (MDGs) از لحاظ عاید و دارایی مشکل است، اما ارقام موجود نشان میدهد که تقریبآ ۲۰ فیصد خانوار روستائی به صورت مداوم مصئونیت غذایی ندارند و ۱۸ فیصد با کمبود غذایی فصلی مواجه میباشند. بنابراین، ۲۰ تا ۴۰ فیصد مردم افغانستان به کمک غذایی در سطوح مختلف و در زمان های متفاوت سال نیاز دارند.

علی رغم آسیب شدید در تولید محصولات و سیستم بازاریابی ناشی از جنگ، و نوسانات چشمگیر در بارندگی سالانه، افغانها در حفظ حداقل کالوری خوراکی با اتکا به شبکه های اجتماعی، مهاجرت، وجوه ارسالی و زرع محصولات مقاوم در برابر خشکسالی برای فروش ( کوکنار) منحیث یک گزینه معیشتی بوده اند.

عدم مصئونیت غذایی درهرات و غور در غرب کشور، خوست در شرق، جوزجان، فاریاب، سمنگان و بلخ در شمال و بامیان در مناطق مرکزی در بالا ترین سطح قرار دارند. برعکس نواحی شمال شرقی سطح پائین تر فقر را دارد. میزان فقر در نواحی بدون آبیاری، تاحدی بلندتر بوده است، و ۶۵ فیصد خانوار به کمبود مواد غذایی مواجه اند.


سؤ تغذی معضله جدی برای افغانستان است. تقریباً ۴۰ فیصد کودکان کمتر از ۳ سال به صورت متوسط یا شدید کم وزن اند. بیشتر از۵۰ فیصد اطفال در این سن یا به صورت متوسط یا به صورت شدید رشد کمتر از معمول دارند. تنوع کمتری در رژیم غذایی افغانها وجود دارد و تنوع کم در سیستم غذایی به کمبود ترکیبات اصلی و تغذیه ناقص منجر میشود.

هفتاد و پنج درصد رژیم غذایی افغانهای عادی در دهات، شامل حبوبات، بخصوص گندم است. در ولایات غور، هرات، لغمان، خوست و ارزگان ۸۰ تا ۹۰ فیصد خانواده ها تنوع غذایی بسیار ناقصی دارند. بعضی از این ولایات بصورت مضاعف محروم اند زیرا تعدادی زیادی از خانواده ها با کمبود غذایی روبرو هستند.

دسترسی به اهداف:

افغانستان، حداقل برای ده سال آینده جهت کاهش قابل ملاحظه فقر و دستیابی به اهداف انکشافی (MDGs) تا سال ۲۰۲۰ به کمک یک محیط امن و رشد مداوم نیاز دارد. چنین رشد باید با پالیسی های دولت که متضمن منافع فقیرترین و آسیب پذیرترین افراد جامعه باشد همراه گردد. قسمت زیاد این رشد باید از زراعت غیر کوکنار تامین شود که بیشتر از ۵۰ فیصد تولید نا خالص داخلی و زمینه استخدام دو ثلث قوای بشری را فراهم مینماید.

سرمایه گذاری بر زیربنای روستایی، دسترسی به بازارها را افزایش داده و برای اقتصاد روستایی نیروی محرک را فراهم میکند و به این وسیله گرسنگی و سؤ تغذی را کاهش میدهد. یک برنامه کتلوی کارهای عام المنفعه جهت اعمار سیستم سرک های قابل استفاده در تمام سال و احیای مجدد سیستم آبیاری قابل اطمینان به ایحاد استخدام ومعاش در مناطق روستایی کمک نموده و مردم دهات را به مارکیت وصل و شرایط ضروری برای کاهش فقر را بوجود میاورد.

پالیسی های حکومت باید ارزش ها و ایجاد استخدام برای آسیب افراد در مناطق روستائی را هدف قرار دهد. این امر به قرضه های کوچک، آموزش و دیگر پالیسی ها نیازمند میباشد.


اهداف و شاخص های(MDGs) تجدید نظرشده افغانستان:
◄ کاهش تناسب افرادی که با عاید کمتر از یک دالر در روز زندگی میکند سالانه سه فیصد تا سال ۲۰۲۰
• تناسب جمعیت زیر یک دالر در روز
• تناسب جمعیت زیر خط ملی فقر
• نسبت خلا فقر (میزان بروز و عمق فقر)
• سهم یک پنجم فقیرترین مردم در مصرف ملی
◄ کاهش تناسب مردمی که از گرسنگی رنج می برد سالانه ۵ فیصد تا سال ۲۰۲۰

..... شیوع کم وزنی میان کودکان زیرسن ۵ سال
......تناسب جمعیت زیر سطح حداقل انرژی رژیم غذایی